The day after at Alexander McQueen…

Μέσα στο δημοσιογραφικό θόρυβο που προκάλεσε ο ξαφνικός θάνατος του Alexander McQueen ξεχώρισα μια δημοσίευση στο blog του αγαπημένου μας Scott Schuman, γνωστού και ως The Sartorialist.Πρόκειται για κάποιες σκέψεις-προβληματισμούς του γνωστού street fashion φωτογράφου σχετικά με το μέλλον του οίκου του μεγάλου σχεδιαστή.

Η πραγματικότητα θέλει τον οίκο Gucci, ο οποίος κατέχει το 51% περίπου της φίρμας του McQueen, να έχει επενδύσει μεγάλα ποσά στη νέα (σχεδόν ανολοκλήρωτη) δουλειά του Lee, κυρίως λόγω της απήχησης που είχε αυτή στο κοινό.

Μπορεί τα ρούχα του να μην ήταν “φορέσιμα” από ένα ευρύ κοινό, για πολλά ονόματα ωστόσο από το χώρο του θεάματος (με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Lady Gaga) βρίσκονταν στην κορυφή των προτιμήσεων τους, προσπαθώντας με αυτά να εντυπωσιάσουν, να προκαλέσουν, να κάνουν ένα συγκεκριμένο statement ή απλά να συζητηθούν.

Το ερώτημα λοιπόν που ανακύπτει είναι: “So… now what?”. Ποιο δηλαδή θα είναι το μέλλον ενός τόσο μεγάλου οίκου  τώρα που χάθηκε -και μάλιστα τόσο νωρίς- ο ιδρυτής και εμπνευστής του;

Ο Alexander McQueen είχε μια δική του, πολύ προσωπική αισθητική και έναν ιδιαίτερο τρόπο να αντιλαμβάνεται τα πράγματα, την καθημερινότητα, την τέχνη και όλο αυτό τον οδηγούσε σε ένα είδος εξπρεσιονισμού, που τον έκανε διάσημο και αγαπήθηκε από πολλούς. Ποιος όμως είναι ικανός να συνεχίσει αυτό που άφησε πίσω του; Η αλήθεια είναι πως ήταν τόσο μοναδικός που όποιος και αν προσπαθήσει να τον αντικαταστήσει δεν θα μπορέσει ποτέ να βγει από τη σκιά του.

Ο Scott Schuman (ίσως και άλλοι από το χώρο της μόδας) τείνουν να συγκρίνουν την περίπτωση αυτή με εκείνη του οίκου του Franco Moschino, όπου, μετά τον ξαφνικό θάνατο του ιδρυτή του, τα ηνία ανέλαβε μια ομάδα σχεδιαστών, καθώς κανένας δε βρέθηκε από μόνος του κατάλληλος να συνεχίσει την επίσης ιδιαίτερη δουλειά του.

Αυτό όμως θέλουμε να είναι το μέλλον ενός οίκου σαν του McQueen;

Στο διάλογο που ακολούθησε τη δημοσίευση μερικοί έσπευσαν να βρουν τους αντικαταστάτες στους αποφοίτους της ακαδημίας του Antwerp, γνωστή για τους επίσης ανατρεπτικούς σχεδιαστές που έχουν αποφοιτήσει από αυτή, όπως ο Martin Margiela, η Ann Demeuleemester, ο Dries Van Noten και άλλοι (αν και προσωπικά θεωρώ πως όλοι αυτοί εκπροσωπούν μια εντελώς διαφορετική αισθητική, λιγότερο εξπρεσιονιστική και θεατρική και σίγουρα πολύ πιο λιτή από αυτήν του Alexander McQueen).

Άλλοι πάλι τόνισαν ότι αν η φίρμα δεν συνεχιστεί με οποιονδήποτε τρόπο θα ξεχαστεί από τις επόμενες γενιές, όπως έγινε με αυτές τις Elsa Schiaparelli και της Madeleine Vionnet και κάτι τέτοιο θα ήταν άδικο για έναν άνθρωπο που πρόσφερε τόσα πολλά στο χώρο της μόδας.

Από την άλλη πλευρά ο όμιλος Gucci θα ψάξει να βρει το καλύτερο επιχειρηματικό μοντέλο, το οποίο (εν μέσω οικονομικής κρίσης) θα του επιτρέψει να έχει τις μικρότερες δυνατές απώλειες από αυτήν την ιστορία, υπενθυμίζοντας για άλλη μια φορά ότι μόδα, εκτός από τέχνη, έμπνευση και δημιουργία, είναι και business, οι οποίες βασίζονται σε επιχειρηματικά πλάνα και όχι σε καλλιτεχνικές ανησυχίες.

Ποιο θα είναι λοιπόν το μέλλον του οίκου του McQueen ο χρόνος θα δείξει…

Κατά τη γνώμη μου πάντως, όποιος δρόμος κι αν ακολουθηθεί τίποτα δεν θα είναι το ίδιο με τη φίρμα που ξέραμε μέχρι τώρα. Ο McQueen έφυγε και μαζί του έφυγε και το όραμα του, το οποίο από κανέναν δε μπορεί να αντικατασταθεί.

D.