October 27th / Aπό: Vicenzo de Isidro / Στη κατηγορία : Fashion P.S.
Στο διάολο, όλα να πάνε στο διάολο…Λοιπόν, ε, μη ξανακούσω τα γνωστά γλυκανάλατα ότι το φθινόπωρο είναι μελαγχολική εποχή κτλ…Το φθινόπωρο είναι τέλειο, τα σπάει! Η θερμοκρασία είναι ιδανική, όλα τα φιλαράκια είναι εδώ μαζεμένα και μπορείτε να πίνετε ανά πάσα στιγμή, κατά κανόνα βγαίνουν οι καλύτερες ταινίες και άμα ο καιρός είναι καλός μπορείς να βάλεις και CURE και να γουστάρεις, νομίζοντας ότι είναι ακόμα καλοκαίρι…Εν ολίγοις, το πρόβλημα το έχουμε εμείς, δηλαδή εγώ και 6-7 ακόμα άκυροι τύποι/ τύπισσες που ποιος ξέρει γιατί, γεννηθήκαμε με ένα μικρό Edgar Allan Poe μέσα μας έτοιμο να ξεχυθεί με το που αρχίσουν να πέφτουν τα φύλλα και φανεί λίγο γκρι στον ουρανό…
Ποιο στυλ, ποια ρούχα ρε μαλάκα, χέστα όλα και κάτσε στ’ αυγά σου…Λοιπόν, τις προάλλες που ήμουν ξαπλωμένος στον καναπέ, έπινα τσάι με ουίσκι και άκουγα την ενάτη του Mahler και αναρωτιόμουν τι είμαστε και τι ήρθαμε να κάνουμε και εμείς σ’ αυτό τον ταλαίπωρο πλανήτη κτλ…, βλέπω κάτι να προεξέχει από την ντουλάπα μου, το οποίο ενώ είχα πολλά χρόνια να δω, εντούτοις αναγνώρισα αμέσως…ένα πανάρχαιο (ας το πούμε vintage) LEVI’S ταλαιπωρημένο σκισμένο, υπέροχο.. Του αδερφού μου από τότε που εκείνος ήταν αλητάκι, σκεϊτόνι κ’ έτσι…Το πόσο συγκινήθηκα δε θα σας το πω γιατί προσπαθώ να ξεφύγω από την κατηγορία που ανέφερα στην πρώτη πρόταση…Τα πήρα όμως και λίγο με μένα και όλα μου τα αδιέξοδα, φοράω το LEVI’S και κάτι πρόχειρα starακια και κατεβαίνω στο κέντρο να βρω τους υπόλοιπους δυσλειτουργικούς Αθηναίους…
Παίρνω take away latte, βάζω και το mp3 και αρχίζω να περπατώ και να τους παρατηρώ…Βλέπω ζευγαράκια και τα χαίρομαι, βλέπω κάτι γερόντια και λίγο θλίβομαι, βλέπω ωραίες κοπέλες, μία μοιάζει σ’ εκείνη που τότε… Τελοσπάντων… Βλέπω και κάτι άλλα τρελά τυπάκια που ακούνε δυνατά μουσική από τα κινητά τους, τσακώνονται και βρίζουν («μαλάκα» αυτό…», «μαλάκα» εκείνο… κτλ) και η πασίδηλη μπακουροσύνη τους μου προκαλεί βαθύ αίσθημα κατανόησης…
Φυσικά το ερώτημά μου δεν έχει απάντηση: Είμαστε εμείς που βάζουμε συνέχεια τρικλοποδιές στον εαυτό μας, που δε μπορούμε να ξεκολλήσουμε από τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειες μας και καταλήγουμε μόνοι, φοβισμένοι, κουρασμένοι, μίζεροι ή ψηφοφόροι του Ψωμιάδη; Η μήπως φταίνε οι άλλοι που μας κάνουν να κρυβόμαστε διαρκώς, να χανόμαστε πίσω από ανοιχτά glossy περιοδικά, ψεύτικα χαμόγελα, τεράστιες σακούλες πολυκαταστημάτων ή ανόρεχτες μπουκιές από σοκολατίνα- μπουλντόζα;…
Βλέπω τότε μια κοπέλα πανέμορφη. Κατάμαυρα ντυμένη σα ντίβα άλλης εποχής, κοιτάει το σκίσιμο στο μπατζάκι μου και μου χαμογελάει…νομίζω…Της χαμογελάω και εγώ μέχρι που απομακρύνεται…Πίνω μια γουλιά καφέ και αναρωτιέμαι…Αυτό το υπέροχο φθινοπωρινό πρωινό στο κέντρο της Αθήνας πόσοι νιώθουν πραγματικά ευτυχισμένοι?
Vicenzo De Isidro
P.S.
powered by dR jOv@
Μου άρεσε πολύ το άρθρο σου,
(μου θύμησες πολύ εμένα σε μερικά σημεία!)
Δυστυχώς εμείς είμαστε που βάζουμε συνέχεια τρικλοποδιές στον εαυτό μας,δε μπορούμε να ξεκολλήσουμε από τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειες και καταλήγουμε μόνοι, φοβισμένοι, κουρασμένοι, μίζεροι κλπ.
κ Εμείς είμαστε αυτοί που επιλέγουν να ξεγελαστούν και να καθοδηγηθούν απο λάνθασμένα πρότυμα,χανόμαστε πίσω από ανοιχτά glossy περιοδικά, ψεύτικα χαμόγελα, τεράστιες σακούλες πολυκαταστημάτων και αναζητούμε πάλι λανθασμένους τρόπους να γεμίσουμε το “κενο”
το φθινόπωρο είναι τέλειο όπως κάθε άλλη εποχή κ κάθε πρωινό είναι η αρχή μιας καινούργιας μέρας
Καλέ μου φίλε, το φθινόπωρο έχει ακριβώς αυτήν την μυρωδιά και αίσθηση με αυτήν που του έχεις αποδώσει παραπάνω…Ένας καφές (mocha coconut light), ένα τραγούδι που σε κάνει να ταξιδεύεις (fly by) και τα ρούχα που σε κάνουν να θες να περπατάς σε μια καθημερινή runway είναι όλα όσα κάνουν έναν μοναχικό άνθρωπο ευτυχισμένο τις φθινοπωρινές μέρες…Επομένως η απάντησή μου στο ερώτημά σου ”πόσοι νιώθουν πραγματικά ευτυχισμένοι” είναι ‘αρκετοί’, απλά όχι όλοι με τον ίδιο τρόπο..Το αίσθημα της ευτυχίας είναι πολύ υποκειμενικό και παραομοιάζεται με ένα ψηλό βουνό, που κάποιος το ανεβαίνει κάνοντας αναρρίχηση, κάποιος άλλος με αερόστατο, κάποιος με ελικόπτερο και κάποιος απλά δεν το ανεβαίνει, απλά δεν τον ενδιαφέρει να το ανέβει.. Το ερώτημα λοιπόν που σου θέτω εγώ ειναι: Αυτό το υπέροχο φθινοπωρινό πρωινό στο κέντρο της Αθήνας πόσοι αναζητούν την ευτυχία?